Handlezen; heel normaal!

Een tijdje geleden gaf mijn kantoor een groot feest met als thema 'kermis'. Ze huurden een locatie af, zetten een tent neer en hadden veel kermis gerelateerde producten en mensen ingehuurd. Zo liepen er clowns rond, was er iemand die een wild dier kwam laten zien, en natuurlijk werd er veel bier en drank geschonken. Maar aan het einde van de avond zag ik één tentje in de hoek staan die ik nog niet eerder had gezien. Het was een mooie tent met veel doeken en tierlantijnen, en het leek vrij rustig eromheen. Het bleek een tent voor handlezen te zijn, en ik besloot naar binnen te gaan. Het werd een ervaring die ik niet snel zal vergeten.

De vrouw.

Ik nam plaats op een krukje onder de doeken, en ik verwachtte dat de vrouw die zich zou omdraaien helemaal in doeken gewikkeld zou zijn, en met een zwaar accent mij zou vertellen dat er een 'prins op het witte paard' aan kwam. Niks was minder waar. De vrouw die tegenover me plaats nam, was een gewone vrouw, met blond haar en een moderne outfit. Ze sprak Nederlands, was vriendelijk en moest lachen toen ik aangaf iets anders verwacht te hebben. Ze legde mij wat dingen uit over de kunst van het handlezen, over de lijnen die per hand verschillen en wat het betekent. Zo betekenen de lijnen van je linkerhand andere dingen dan die van je rechterhand; links zijn meer emoties en weerspiegelingen van doelen, en rechts geeft meer je talenten weer. Dat wist ik helemaal niet!

Mijn lezing.

Hoe ik handlezers kende, was zoals ik het hierboven heb beschreven. Een oudere vrouw, mysterieuze tent, een dikke wierook walm, glazen bollen…maar het blijkt gewoon simpel te zijn. Je kunt zelf nog een beetje research doen, maar de lijnen op je hand betekenen iets, en als je die laat lezen geeft dat je wellicht wat meer duidelijkheid.
De vrouw benoemde vrijwel direct dat ik hou van communiceren en schrijven, wat klopt, want ik werk als Copywriter. Ze vertelde me te kunnen zien dat ik wat nare break-ups achter de rug had en ook dat klopte, maar goed, wie heeft dat niet?
Wat me wel verbaasde was dat ze zei dat ik iemand zou ontmoeten via internet. Dat klonk hilarisch, want ik ben tegen internetdaten.
Na de lezing was ik het voor een groot deel alweer vergeten. Het was een fijne ervaring, maar geen schokkende zwart op wit waarheden.
Tot op een dag ik gebeld werd door een onbekend nummer. Het was een leuke man die op zoek was naar het nummer van de verpleegster van zijn moeder. We raakten aan de praat, en hij bleek én in dezelfde stad te wonen, én Copywriter te zijn, net als ik.
We gaan over een paar dagen een koffietje doen samen….

Zou het dan toch…?